Kredyty

Naturalnym zjawiskiem towarzyszącym rozwojowi więzi kredytowych między bankiem i przedsiębiorstwem jest pojawienie się obok umów kredytowych, dotyczących określonej postaci kredytu (np. tzw. kredytu płatniczego, eksploatacyjnego, inwestycyjnego) także szerszych porozumień, organizujących przyszłą (długoterminową) współpracę kredytową banku i przedsiębiorstwa. Taka podstawowa (główna) umowa stron może stać się podstawą zawierania w przyszłości między stronami szczegółowych umów kredytowych. Powstawaniu mnogości stosunków kredytowych sprzyjać może dążenie banków do tzw. kompleksowej obsługi przedsiębiorstw, w tym - obsługi kredytowej. Treść, charakter prawny, funkcja i relacja prawna takich umów podstawowych (ramowych) w stosunku do szczegółowych umów (stosunków) kredytowych mogą być bardzo różne. Por. np. wyrok Sądu Antymonopolowego z 18.6.1993 r., XVII Amr 15/93, Wokanda 1993, Nr 4, s. 40 (niesłuszny zarzut stosowania praktyk monopolistycznych przez bank, który odmówił zawarcia ze spółdzielnią kolejnych, szczegółowych umów kredytowych w ramach „porozumienia o kredytowaniu inwestycji”).
Cechy ogólnych porozumień kredytowych wydają się też tkwić niekiedy w niektórych tzw. liniach kredytowych łączących bank z przedsiębiorstwem.
Dotychczas w literaturze polskiej nie dokonano przekonujących ustaleń co do tendencji polskiej praktyki w tym zakresie. Dominuje w niej ,jednopozio-mość” w kreacji standardowych stosunków kredytowych z przedsiębiorstwami (szczegółowa umowa kredytowa bez ogólnej umowy kredytowej).
Postanowienia regulaminowe przewidują niekiedy możliwość zawarcia przez bank z przyszłym kredytobiorcą umów przedwstępnych (art. 389 KC; np. § 29 Regulaminu kredytowania działalności gospodarczej WBK SA, Poznań 1989 r. ze zm.). W praktyce kredytowej raczej nie dochodzi jednak do takich porozumień.