Kredyty

Zgodnie z przepisem art. 27 ust.l pr.bank. z 1989 r. kredytobiorca zobowiązał się „do korzystania (z kwoty środków pieniężnych) na warunkach przewidzianych w umowie”. W formule takiej dostrzegano wyraz obowiązku celowego wykorzystania sumy kredytu, który miał należeć do elementów przedmiotowo istotnych umowy kredytu bankowego. Tymczasem w praktyce bankowej element celowego przeznaczenia kredytu nie zawsze pojawiał się w umowach kredytowanych (np. niektórych umowach o kredyt na rachunku bieżącym). Używano tu (w regulaminach kredytowych) bardzo ogólnych formuł (np. że udzielenie kredytu posiadaczowi rachunku ma na celu „pokrycie wymagalnych zobowiązań z różnych tytułów”).
Obecnie w przepisie art. 69 ust.l PrBank wyraźnie stwierdzono, że środki pieniężne mogą być oddane do dyspozycji kredytobiorcy „z przeznaczeniem na ustalony cel”. Oznaczać to może intencję ustawodawcy zaliczenia reguły celowego wykorzystania kredytu jednak do postanowień przedmiotowo istotnych umowy kredytu bankowego.
Określenie przeznaczenia środków pieniężnych mogłoby nastąpić w umowie, przy czym pojawić mógłby się różny stopień oznaczenia konkretności takiego przeznaczenia (od bardzo szczegółowego do bardzo ogólnego). Oznaczeniem takim mogłaby być juz chyba sama nazwa kredytu (np. kredyt płatniczy). Omawiana klauzula pozwala bankowi w znacznym stopniu ograniczyć ryzyko kredytowe związane z umowa kredytową. Za zgodą banku treść tej klauzuli może być zmieniona (także post factum, tj. po wykorzystaniu kredytu). Kredytobiorca nie mógłby z reguły skutecznie powoływać się na dodatkowe (potajemne), przestępcze porozumienia się z osobami reprezentującymi bank - kredytodawcę, iż umowne klauzule (dotyczące przeznaczenia kredytu) są de facto fikcyjne. Zob. np. wyrok SA z 13.4.1994 r., I ACr 789/93, Wokanda 1995, z. 3, s. 38.